Hoofdstuk 1: Feest op het kasteel
In het grote kasteel van Koning Bram en Koningin Elin was het feest. Overal hingen kleurige vlaggen, de kaarsen flakkerden vrolijk en in de balzaal klonk muziek van luiten en fluiten. Het was een feest om de lente te vieren, en iedereen was uitgenodigd.
Prinses Liv draaide lachend rond over de dansvloer. Haar jurk glinsterde zacht als ze bewoog, en in haar oren bungelden haar allermooiste pareloorbellen. Ridder Gijs, met zijn nette harnas en rode mantel, boog galant voor haar.
“Mag ik deze dans, prinses?” vroeg hij.
“Natuurlijk, ridder Gijs,” lachte Liv.
Ze dansten tot hun voeten moe waren en hun wangen warm aanvoelden. Daarna genoten ze van heerlijk eten: knapperig brood, zoete honingkoek en fris appelsap. Toen de maan hoog aan de hemel stond, gaapte Prinses Liv zachtjes.
“Ik ga slapen,” zei ze. “Het was een prachtige avond.”
Ridder Gijs bracht haar tot aan de deur van haar kamer en wenste haar welterusten.
In haar slaapkamer deed Liv voorzichtig haar oorbellen uit en legde ze op het nachtkastje. Ze kroop onder haar zachte deken en viel al snel in slaap, terwijl buiten de wind langs de torens suisde.
Maar toen, heel stilletjes, kwam er een schaduw door het open raam. Met zwarte veren en slimme ogen landde een raaf op de vensterbank. Hij hipte naar binnen en keek nieuwsgierig rond. Plots bleef zijn blik hangen op iets dat glansde in het maanlicht.
“Kra… prachtig,” krastte de raaf zacht. Hij pakte de pareloorbellen voorzichtig in zijn snavel en vloog geruisloos weer naar buiten, op weg naar zijn nest hoog in het bos.
Hoofdstuk 2: Kabaal op het kasteel
De volgende ochtend werd Prinses Liv wakker van het gezang van vogels. Ze rekte zich uit en stapte vrolijk uit bed. Maar toen ze naar haar nachtkastje keek, fronste ze haar wenkbrauwen.
“Dat is vreemd…” fluisterde ze. De pareloorbellen waren verdwenen.
Ze zocht onder haar kussen, onder het bed en zelfs achter het gordijn. Maar hoe goed ze ook keek, de oorbellen waren nergens te vinden. Met tranen in haar ogen rende ze de gang op, recht naar de troonzaal.
“Koning, Koningin!” riep ze. “Mijn oorbellen zijn weg!”
De koning sprong verschrikt op. “Weg? In het kasteel?”
De koningin legde troostend een arm om Liv heen. “We zullen uitzoeken wat er gebeurd is.”
Al snel stond het hele kasteel op zijn kop. Ridders zochten in de gangen, dienaren keken in alle kamers en zelfs de kok keek in zijn soepketel.
“Is er een dief in het kasteel?” fluisterden de mensen ongerust.
Ridder Gijs kwam aangesneld. “Majesteit,” zei hij vastberaden, “ik zal helpen zoeken. Die oorbellen moeten teruggevonden worden.”
Hoofdstuk 3: De zoektocht naar de gestolen oorbellen
Er werd een team van dappere ridders gevormd. Ze trokken door de kasteeltuinen, langs rozenstruiken en fonteinen, en daarna het bos in. De bomen waren hoog en het rook er naar dennennaalden en mos.
Ridder Gijs liep voorop. Hij keek goed om zich heen, speurend naar sporen. Plots hoorde hij een vreemd gekras boven zijn hoofd.
“Kraaa!”
Hij keek omhoog en zag een raaf vliegen naar een nest met daarin iets glinsterends, hoog in een oude eik.
“Daar!” riep Gijs. “Ik zie iets blinken!”
Voorzichtig klom hij in de boom. In het nest lagen allerlei schatten: stukjes glas, een zilveren knoop… en daar, middenin, de pareloorbellen van Prinses Liv.
De raaf keek Gijs nieuwsgierig aan.
“Je hebt iets meegenomen dat niet van jou is,” zei Gijs vriendelijk.
De raaf krastte zachtjes en liet de oorbellen los, alsof hij begreep wat Gijs bedoelde.
“Dank je wel,” zei Gijs glimlachend, en hij klom weer naar beneden.
Hoofdstuk 4: De oorbellen weer terug
Met de oorbellen veilig in zijn hand reed Ridder Gijs terug naar het kasteel. Prinses Liv kwam hem al tegemoet gerend.
“Mijn oorbellen!” riep ze blij.
Ridder Gijs boog en gaf ze aan haar terug. “Gevonden, dankzij een nieuwsgierige raaf.”
De koning lachte opgelucht. “Wat een avontuur!”
De koningin klapte in haar handen. “Dit vraagt om een feest!”
En zo werd er die avond opnieuw gefeest en gedanst in het kasteel. Prinses Liv droeg haar pareloorbellen weer trots, Ridder Gijs danste met een grote glimlach, en hoog boven het kasteel zat een raaf tevreden te krassen, blij met zijn glimmende nest vol schatten.
En iedereen leefde nog lang en gelukkig. ✨
